Imprezowanie po brazylijsku

Jak na razie nie prowadzę tu specjalnie wybujałego życia towarzyskiego. Musiały minąć dwa tygodnie zanim wybrałam się na balangę z prawdziwego zdarzenia. Traf chciał, że impreza:

była bardziej indyjska niż brazylijska,

miała pracowy charakter,

odbyła się w środku tygodnia.

Ale nie będę przecież wybredna...

Zacznijmy od początku. Na piątek zaplanowana została Bardzo Ważna Wizyta: centrum w Belo zamierzał odwiedzić sam Chief Operating Officer, generalnie druga osoba w firmie, człowiek okrzyknięty wschodzącą gwiazdą wśród menedżerów indyjskich. Czwartkowy wieczór zaplanowany ze szczegółami (limuzyna, restauracja, program kulturalny), a w piątek od rana agenda maksymalnie ściśnięta. Pamiętajmy jednak, że pracuję w dynamicznej organizacji, gdzie plany dostosowuje się do potrzeby chwili. A potrzeba była taka, że COO zapragnął zapoznać się z narodowym alkoholem Brazylii, czyli cachaçą. Może wykażę się teraz sporą ignorancją, ale dla mnie cachaça to po prostu słodkawa wódka pędzona z trzciny cukrowej, a na dodatek serwowana w temperaturze pokojowej. Zdecydowanie nie jest moim ulubionym napojem, no chyba, że jako składnik caipirinhii. No, ale kiedy COO mówi, że ma ochotę na cachaçę, to nie ma miejsca na prywatne preferencje i oczywiście idziemy do najlepszej cachaçarii w mieście: Alambique. Kilka godzin (i kilka butelek cachaçy) później zakończyliśmy wieczór na dachu hotelu z zapierającym dech w piersiach widokiem na Belo by night:

Jako że czytają rodzice, powiem tylko, że trzymałam fason dzielnie (nie było tańców na stole) i następnego dnia jako jedyna pojawiłam się w pracy na czas. Agendę trzeba było jednak ponownie dopasować do potrzeb COO (pracujemy w dynamicznej organizacji), czyli przesunąć start spotkań o jakieś dwie godziny.

Zanim przejdę do drugiej imprezy minionego tygodnia, wspomnę, że w sobotę rano obejrzałam pierwsze mieszkanie: ładne, ale drogie (choć to podobno standard dla lokali umeblowanych). Szukam nadal, nieco bliżej biura.

Sobotnia impreza miała zupełnie inny klimat (choć również tam pojawił się trunek z trzciny cukrowej): 69-te urodziny senhora José, taty Chris. Niewinne garden party okazało się przyjęciem na 60 osób, z kilkoma daniami i obsługą we frakach... Całe szczęście, że goście nie byli we frakach, bo trudno byłoby mi się wpasować.

No dobrze, z frakami może lekko przesadziłam. Były też plastikowe krzesełka i piwo z beczki. Generalnie rodzinna, domowa atmosfera, tylko na dużą skalę. Nie muszę chyba wspominać, że jedzenie było znakomite: kilka rodzajów mięs, sałaty, zakąski... Tym razem jednak moje serce podbiły desery. Na początek tort truskawkowy:

A następnie lokalna specjalność zwana Pé de Moça, czyli "stopa dziewczynki", w odróżnieniu od Pé de Moleque, "czyli stopa chłopca" (jeśli coś pokręciłam, poproszę o pomoc Młodą Kiedrę, bo google translator nie obejmuje tak smakowitych przypadków). Słodka, delikatna kombinacja karmelu, mleka i orzeszków zniknęła tak szybko, że nie zdążyłam sfotografować, ale wyglądało to mniej więcej tak:

Pycha!

Resztę popołudnia spędziłam zapoznając się z różnymi członkami rodziny:

...oraz uganiając się z aparatem za kolibrem. Powiem, że nie było łatwo (złapać kolibra oczywiście; zapoznawanie się z rodziną jakoś poszło, pomimo moich braków językowych).

Kolibry zobaczyłam po raz pierwszy w Inhotim. Były jednak zbyt szybkie, żeby je upolować (terminologia myśliwska zamierzona). Teraz dałam sobie trochę więcej czasu, a i przestrzeń była bardziej ograniczona. Ale i tak na kilkanaście fotek, gdzie widać kawałek skrzydełka, albo niewyraźny korpusik, wyszło mi jedno w miarę udane zdjęcie:

Atmosfera "siedzą, piją, lulki palą" ciągnęła się do wieczora. Uznałam, że należy się ewakuować, gdy seniorzy rodu, opróżniwszy uprzednio kilka butelek cachaçy, zaczęli wyszukiwać bratanków czy pociotków, którzy byliby dla mnie dobrą partią.

Niedzielę spędziłam leniwie, po południu odwiedzając w towarzystwie poznanego na lotnisku w Brasilii Flavia najlepszą lodziarnię w mieście (takich sorbetów nie ma nawet u Grycana!) oraz bar-księgarnię Café com Letras w Savassi (najlepsza jeśli chodzi o knajpy dzielnica miasta), gdzie akurat była jam session. Bardzo przyjemna atmosfera, w sam raz, aby się zrelaksować przed poniedziałkiem.